Een anker met tussenruimte wordt ontworpen als een staafelement dat wordt belast door druk- of trekkracht, dwarskracht en buigend moment. De berekening van het buigend moment is verbeterd om beter aan te sluiten bij het werkelijke gedrag van ankers met tussenruimte.
De waarde van het buigend moment hangt af van de verhouding tussen de stijfheid van de voetplaat en de stijfheid van het anker. Voor een zeer zwakke plaat en stijve ankers zal het buigend moment in het anker als volgt zijn:
Voor een stijve plaat en zwakke ankers ziet het buigend moment er als volgt uit:
In eerdere versies werd het buigend moment bij de verankering met tussenruimte altijd berekend zoals in het eerste geval, uitgaande van een zwakke plaat en stijve ankers. De hefboomarm voor de berekening van het moment was de afstand tussen het middenvlak van de plaat en het beton plus de helft van de ankerdiameter. Dit was een nogal overdreven conservatieve benadering.
Sinds release 22.1.5 is de berekening van het buigend moment bijgewerkt. De waarde wordt rechtstreeks door het eindige-elementenmodel bepaald. Het anker is gemodelleerd als een balkelement en de momenten daarin respecteren de werkelijke stijfheid van het systeem. Het anker is aan beide zijden bevestigd, één zijde bevindt zich 0,5×d onder het betonniveau, en de andere zijde bevindt zich in het middenvlak van de plaat. Het uiterste van het berekende moment wordt dan meegenomen in de codecontrole.
Meer informatie over de codecontrole van ankers is te vinden in de theoretische achtergrond. Individuele codes zijn hier te vinden: EC, AISC, AS, STO.
Beschikbaar in de Expert en Uitgebreide edities van IDEA StatiCa Staal.