Obciążenia w każdym węźle modelu konstrukcyjnego muszą być w równowadze. Wszelkie niezrównoważone siły są przejmowane przez podpory. Zaleca się stosowanie kombinacji obciążeń zamiast obwiedni sił wewnętrznych.
Każdy węzeł przestrzennego modelu MES musi być w równowadze. Wymóg równowagi jest słuszny, jednak nie jest konieczny przy projektowaniu prostych złączy. Jeden element złącza jest zawsze „nośny", a pozostałe są do niego przyłączone. Jeśli sprawdzane jest tylko połączenie elementów przyłączonych, zachowanie równowagi nie jest konieczne. Dostępne są zatem dwa tryby wprowadzania obciążeń:
- Uproszczony – w tym trybie element nośny jest podparty (element ciągły po obu stronach), a obciążenie nie jest definiowane na elemencie
- Zaawansowany (dokładny ze sprawdzeniem równowagi) – element nośny jest podparty na jednym końcu, obciążenia są przykładane do wszystkich elementów i musi zostać spełniony warunek równowagi
Tryb można przełączyć w grupie wstążki Loads in equilibrium.
Różnicę między trybami przedstawiono na poniższym przykładzie połączenia w kształcie litery T. Belka jest obciążona momentem gnącym na końcu wynoszącym 41 kNm. W słupie występuje również ściskająca siła normalna wynosząca 100 kN. W trybie uproszczonym siła normalna nie jest uwzględniana, ponieważ słup jest podparty na obu końcach. Program pokazuje jedynie efekt momentu gnącego belki. Efekty siły normalnej są analizowane wyłącznie w trybie pełnym i są widoczne w wynikach.
Wprowadzanie uproszczone: siła normalna w słupie NIE jest uwzględniana
Wprowadzanie zaawansowane: siła normalna w słupie jest uwzględniana
Metoda uproszczona jest łatwiejsza dla użytkownika, jednak może być stosowana wyłącznie wtedy, gdy użytkownik jest zainteresowany badaniem elementów połączenia, a nie zachowaniem całego złącza.
W przypadkach, gdy element nośny jest silnie obciążony i bliski swojej granicznej nośności, konieczne jest zastosowanie trybu zaawansowanego z uwzględnieniem wszystkich sił wewnętrznych w złączu.