Wynikowe naprężenie zastępcze (HMH, von Mises) oraz odkształcenie plastyczne są obliczane dla blach. Gdy granica plastyczności (pomnożona przez współczynnik nośności dla stali konstrukcyjnej ϕ = 0,9, który można edytować w ustawieniach normy) na dwuliniowym wykresie materiałowym zostaje osiągnięta, przeprowadzane jest sprawdzenie zastępczego odkształcenia plastycznego. Wartość graniczna 5 % jest zalecana w Eurokodzie (EN1993-1-5 Zał. C, pkt C8, Uwaga 1); wartość tę można modyfikować w ustawieniach normy, jednak weryfikacje przeprowadzono dla wartości zalecanej.
Element blachowy jest podzielony na pięć warstw, a zachowanie sprężyste/plastyczne jest badane w każdej z nich. Program pokazuje najgorszy wynik ze wszystkich warstw. Metoda CBFEM może dawać naprężenia nieco wyższe niż granica plastyczności. Przyczyną jest niewielkie nachylenie gałęzi plastycznej wykresu naprężenie-odkształcenie, stosowane w analizie w celu poprawy stabilności obliczeń interakcji. Nie stanowi to problemu w praktycznym projektowaniu. Zastępcze odkształcenie plastyczne jest przekraczane przy wyższym naprężeniu, a złącze i tak nie spełnia wymagań.