จุดต่อถูกจำแนกประเภทตามความแข็งของจุดต่อเป็น:
- แข็ง – จุดต่อที่มีการเปลี่ยนแปลงมุมระหว่างชิ้นส่วนน้อยมากจนไม่มีนัยสำคัญ
- กึ่งแข็ง – จุดต่อที่ถือว่ามีความสามารถในการต้านทานการดัดในระดับที่เชื่อถือได้และทราบค่า
- Simple – จุดต่อที่ไม่เกิดโมเมนต์ดัด
จุดต่อถูกจำแนกประเภทตามคำอธิบายใน AISC 360-16, Cl. B3.4.
- แข็ง – \( \frac{S_{j,ini} L_b}{E I_b} \ge 20 \)
- กึ่งแข็ง – \( 2 < \frac{S_{j,ini} L_b}{E I_b} < 20 \)
- Simple – \( \frac{S_{j,ini} L_b}{E I_b} \le 2 \)
โดยที่:
- Sj,ini – ความแข็งเริ่มต้นของจุดต่อ โดยถือว่าความแข็งของจุดต่อเป็นเชิงเส้นจนถึง 2/3 ของ Mj,Rd
- Lb – ความยาวทางทฤษฎีของชิ้นส่วนที่วิเคราะห์
- E – โมดูลัสความยืดหยุ่นของ Young
- Ib – โมเมนต์ความเฉื่อยของชิ้นส่วนที่วิเคราะห์
- Mj,Rd – ค่าการออกแบบความต้านทานโมเมนต์ของจุดต่อ