Projektowanie na nośność jest częścią sprawdzenia złącza w projektowaniu sejsmicznym. W przypadku polegania na ciągliwości konstrukcji należy przeprowadzić projektowanie na nośność.
Celem projektowania na nośność jest potwierdzenie, że budynek wykazuje kontrolowane ciągliwe zachowanie, aby uniknąć zawalenia podczas trzęsienia ziemi na poziomie obliczeniowym.
Element dyssypacyjny jest wybierany ze zwiększoną nośnością i zmodyfikowanym diagramem materiałowym. Współczynnik nadwytrzymałości \(\gamma_{ov}\) jest definiowany w Materiałach, a współczynnik umocnienia odkształceniowego \(\gamma_{sh}\) przy operacji elementu dyssypacyjnego. Należy zauważyć, że nazewnictwo różni się między normami. Element dyssypacyjny jest wyłączony ze sprawdzenia odkształceń blach.
Zmodyfikowany diagram materiałowy dla elementu dyssypacyjnego
IDEA StatiCa Connection sprawdza połączenie pod przyłożonym obciążeniem obliczeniowym, które powinno wytworzyć przegub plastyczny w wybranym elemencie dyssypacyjnym, zazwyczaj belce. Odkształcenie plastyczne w elemencie dyssypacyjnym powinno wynosić około 5%. Może to służyć jako potwierdzenie, że wielkość i położenie obciążeń zostały wyznaczone prawidłowo.
Przegub plastyczny utworzony w zamierzonym miejscu elementu dyssypacyjnego – belce
Podpory ciągłego elementu są automatycznie definiowane jako podparte na jednym końcu i z utwierdzeniem momentów na drugim końcu. W ten sposób ciągły słup może być obciążony siłą normalną i siłami tnącymi, a także jedna strona może przemieszczać się bocznie, co pozwala ujawnić zniszczenie środnika słupa na ścinanie.
Należy zauważyć, że detale są bardzo ważne dla złączy odpornych na trzęsienia ziemi, ale nie są sprawdzane w IDEA StatiCa.