De weerstandsberekening is een onderdeel van een seismisch ontwerp. Als men vertrouwt op de ductiliteit van een constructie, moet de weerstandsberekening worden uitgevoerd.
Het doel van de weerstandsberekening is om te bevestigen dat een gebouw gecontroleerd ductiel gedrag ondergaat om instorting te voorkomen bij een aardbeving.
Er wordt een dissipatief onderdeel geselecteerd met een verhoogde sterkte en een gewijzigd materiaal diagram. Een oversterkte factor \(\gamma_{ov}\) wordt gedefinieerd in Materialen, en een verhardingsfactor \(\gamma_{sh}\) in de werking van het dissipatief onderdeel. Let erop dat de nomenclatuur tussen de normen verschilt. Een dissipatief onderdeel is uitgesloten van de rekcontrole van platen.
Gewijzigd materiaal diagram voor dissipatief onderdeel
IDEA StatiCa Connection controleert de verbinding op toegepaste ontwerpbelasting die een plastisch scharnier moet creëren in het geselecteerde dissipatieve onderdeel, meestal de balk. De plastische rek in het dissipatieve onderdeel moet ongeveer 5% zijn. Dit kan dienen als bevestiging dat de grootte en positie van de belastingen juist zijn bepaald.
Plastisch scharnier gecreëerd op de bedoelde plaats van het dissipatieve onderdeel - de balk
De ondersteuningen van het doorlopende element worden automatisch gedefinieerd als gesteund aan één uiteinde en met ingehouden momenten aan het andere uiteinde. Op deze manier kan de doorlopende kolom worden belast door de normaalkracht en dwarskrachten, en ook kan één zijde zijwaarts bewegen zodat het bezwijken van de kolomlijf in afschuiving aan het licht komt.
Let erop dat detaillering erg belangrijk is voor seismisch bestendige verbindingen, maar niet wordt gecontroleerd in IDEA StatiCa.